علیرغم اینکه امریکا همچنان آتش درگیری و ناآرامی را در کشور سوریه زنده نگاه داشته، سال ۲۰۱۳ شاهد رویدادهای مهمی در خلاف جریان تجاوزگری و یک جانبه گرایی امریکا بوده است.در حالی که به سال آینده میلادی نزدیک می‌شویم، می‌توان انتظار پیشرفت بیشتری در زمینه توازن و تعادل روابط بین المللی داشت. اگر کسی حامی سیاست‌های تجاوزگرانه و سلطه‌گری دولت امریکا باشد، سال ۲۰۱۳ بدون تردید سالی بسیار ناخوشایند برای وی بوده است. به عنوان مثال، در ماه ژوئن افشاگری‌های ادوارد اسنودن ِ افشاگر آغاز شد؛ کسی که دست به افشای فعالیت‌های گسترده جاسوسی زد که پیش از آن اگر کسی در مورد اینگونه فعالیت‌ها گمانه زنی می‌کرد، به پیروی از «تئوری توطئه» متهم می‌شد. افشاگری‌های اسنودن در ابتدا مباحثی را در مورد برقراری تعادل بین حریم خصوصی و «امنیت» مطرح کرد و سپس مسائل دیگری از جمله سوء استفاده از قدرت و اقدامات آژانس امنیت ملی امریکا فراتر از حدود اختیارات آن افشا شد. افشاگری‌های اسنودن بنیان‌های اساسی همکاری بین کشورهای غربی را لرزانده است زیرا کشورهای اروپایی پی بردند که رهبران آنان توسط پلیس خود خوانده جهان در واشنگتن تحت جاسوسی قرار دارند. حامیان این برنامه جاسوسی در ابتدا از آن به عنوان ابزاری امنیتی دفاع کردند ولی اکنون روشن شده است که این برنامه، کم و بیش ابزار خیانت علیه اعضای جامعه و به اصطلاح متحدان امریکا بوده است. در واکنش به اقدامات افراط گرایانه و سلطه جویانه امریکا، حسی از خیانتکاری ِ واشنگتن در سراسر جهان غرب به شکل گریز ناپذیری انتشار پیدا کرده است. ضربه غیر قابل انکار دیگری که در سال ۲۰۱۳ به سلطه امریکا وارد شد، در سپتامبر این سال رخ داد یعنی زمانی که هجمه شریرانه دروغ گویی، لفاظی و جنگ طلبی کاخ سفید با شکستی تحقیر آمیز روبرو شد. واشنگتن آماده می‌شد به تنهایی مردم سوریه را به گودال بردگی و مرگی بکشاند که توسط پادشاهان منطقه و رسانه‌های دروغگوی آنان حفر شده بود. با وجود این هجمه تجاوزگری علیه سوریه در سال  ۲۰۱۳ عمدتا در پی واکنش سنجیده دولت سوریه و متحدان روس آنها بی‌اثر ماند. زمانی که جان کری، وزیر امور خارجه امریکا «لفاظانه» اشاره کرد که نابودی تسلیحات شیمیایی سوریه ممکن است امریکا را به صرفنظر از بمباران امور زیربنایی و غیرنظامی آن کشور عربی بی‌دفاع متقاعد بکند، دولت سوریه در اقدامی که ناامیدی و یاس جنگ طلب بزرگ را در پی داشت، شرایط کری را پذیرفت. تصمیم برای انهدام زرادخانه سلاح‌های شیمیایی سوریه صرفا باعث بی‌اعتباری و از جلوه افتادن طرح امریکا برای حمله به آن کشور عربی نشد. این تصمیم همچنین از دروغ دشمنان سوریه پرده برداشت چرا که تایید کرد دولت بشار اسد به اندازه کافی جهت پیروی از توافقات بین المللی حسن نیت دارد و تنها نهادی است که تمایل دارد به تعهدات و وظایف خود در قبال مردم سوریه جامه عمل بپوشاند. در ماه نوامبر سال ۲۰۱۳، مردم در پاکستان روش جدیدی را برای ابراز خشم خود علیه تروریسم پهپادی ایالات متحده امریکا پیدا کردند. در حالی که اجماعی سیاسی علیه حملات غیرقانونی پهپادهای امریکایی در پاکستان شکل گرفته است، معترضان پاکستانی یک مسیر تجهیز رسانی به نیروهای ناتو را مسدود کردند. معترضان خشم دولت امریکا را در حالی برانگیختند که ریاکاران در واشنگتن ادعا می‌کنند حامی معترضان در تمام نقاط جهان هستند. در حالی که امریکا مقامات یونان را به دلیل نحوه برخورد آنها با معترضان در نقطه‌ای دیگر از جهان محکوم می‌کردند، وزیر دفاع خود آنها مقامات پاکستان را تهدید کرد که اگر دست به سرکوب خشونت بار معترضان نزنند، امریکا کمک‌های خود به این کشور را متوقف خواهد کرد. دستاورد مهم دیگری که به صلح و ثبات جهانی افزود، در ماه نوامبر و در پی توافق در مورد برنامه انرژی هسته‌ای ایران رخ داد. امریکا که تمایلی نداشت بر اساس تهدیدها و اظهارات قدیمی خود در مورد برنامه صلح آمیز انرژی هسته‌ای ایران اقدام کند و از سوی دیگر شاهد کمرنگ شدن توان نظامی و سیاسی خود در منطقه بود، در نهایت ناچار شد که به توافق با جمهوری اسلامی تن در دهد. این توافق که به موجب آن تحریم‌های ضد ایرانی کاهش پیدا کرده و هجمه جنگ طلبانه علیه این کشور به دلیل پیشرفت تکنولوژیک آن کمرنگ‌تر می‌شود، ضربه‌ای دیگر به سلطه امریکا محسوب می‌شود. امپراطوری امریکا که ناچار به پذیرش حق دیگر کشورها برای غنی سازی اورانیوم شده است، شاید آنچنان تحت فشار قرار بگیرد که موضع و جایگاه بالا‌تر خود را به عنوان محافظ و نگهبان سرکوبگر فناوری در جهان رها کند. با وجود اینکه بی‌اعتمادی و تردید بین دو طرف در مورد توافق هسته‌ای وجود دارد، پیشرفت در اعمال این توافق نیز ادامه دارد. با انجام اقدامات بیشتر در راستای اعتماد سازی و شکست‌های پی در پی اسرائیل و عربستان جهت از بین بردن امنیت همه کشورها در جهان، این توافق گامی مهم به سمت ثبات منطقه‌ای و جهانی محسوب می‌شود. احتمال این وجود دارد که در سال ۲۰۱۴ شاهد پایان بحران سوریه باشیم. در سراسر سال ۲۰۱۳ برگزاری مذاکرات صلح جهت پایان دادن به خشونت‌ها در این کشور به طور مکرر اعلام شد اما متاسفانه هر بار توسط گروهی از جنگ سالارانی که به شکلی بیهوده خود را جانشینان بشار اسد، رئیس جمهور سوریه می‌خوانند با شکست روبرو شد. این جنگ سالاران هیچ نقشی در آینده سوریه ایفا نخواهند کرد و این همان باوری است که جامعه جهانی نیز به طور فزاینده‌ای در حال رسیدن به آن است. با وجود اینکه تحلیلگران وابسته به خشونت‌ها و ترور خود-ویرانگر «مخالفان دولت سوریه» همواره مذاکرات صلح را به سخره می‌گیرند، کشورهایی مانند ایران و روسیه نشان داده‌اند که می‌توانند نقشی سازنده در این مذاکرات ایفا کنند. نتیجه کنفرانس صلح در مورد بحران سوریه هر چه باشد، به عقب انداختن آن به ائتلاف ضد سوری بیش از هر گروه دیگری صدمه وارد می‌کند. نیروهای جعلی مخالف دولت در سوریه در حال سوختن در آتشی هستند که خود برافروخته‌اند. بیشتر این شبه نظامیان نه از سوی جامعه بین الملل به رسمیت شناخته شده‌اند و نه قادرند به عنوان نمایندگانی مشروع در مذاکرات صلح نقش آفرینی کنند. تنها می‌توان انتظار داشت که بیشتر ِ این به اصطلاح مخالفان هرگونه نتیجه مذاکرات صلح را که با حمایت جامعه جهانی برگزار می‌شود، نادیده بگیرند و از همین رو این نه بشار اسد بلکه رهبران دروغین مخالف دمشق هستند که با درخواست‌هایی مبنی بر کنار کشیدن از فرایند سیاسی روبرو خواهند شد. مخالفت بیشتر جهت شرکت در مذاکرات در نهایت باعث خواهد شد که مخالفان دروغین از هرگونه ایفای نقش در آینده سوریه محروم شوند. با ادامه این جریان، ۲۰۱۴ شاهد دستاوردهای بیشتری در شماری از جبهه‌های مقاومت در برابر تجاوز خواهد بود بویژه در جبهه جهانی مبارزه با رفتار جنایتکارانه و خود سرانه دولت امریکا. شکست و سقوط چشمگیر دروغ‌های امریکا در مورد سوریه در کنار افشاگری‌های ادامه دار ادوارد اسنودن، حاکی از حصول پیشرفتی عمده علیه سلطه امریکاست و این روند به همین صورت در سال آینده نیز ادامه داشته و شدت خواهد گرفت.