باید بپذیرید. امریکایی‌ها و انگلیسی‌ها با کمک هم قادر به اجرای نمایشی از فریبکاری و تبهکاری هستند. یکی از بازیگران این نمایش، قدرت جنگی و نظامی دارد و دیگر بازیگر آن از قدرت دروغ و کذب گویی بهره مند است.

این زوج هنری دوباره دست به کار شده است. این بار نمایش جادویی و جنایتکارانه‌ای در حال اجراست که هدف از آن القای این دروغ به جهانیان است که دولت سوریه از سلاح‌های شیمیایی و کشتار جمعی استفاده کرده است. بواسطه چندین هفته رقص پردازی سیاسی، مسئله سلاح‌های شیمیایی به عنوان یک «خط قرمز» مناسب، مطرح شده است.

اکنون به شکل سحرآمیزی از این خط قرمز عبور شده است تا امریکایی‌ها و انگلیسی‌ها افزایش مداخله جنایتکارانه خود در سوریه و تبدیل تروریسم واسطه‌ای و پنهان خود به تروریسم دولتی آشکار را توجیه کنند.

نقشی که امروز دیوید کمرون، نخست وزیر انگلیس ایفا می‌کند - یعنی پوشاندن ردایی از مشروعیت و اعتبار بر تن دولت اوباما - دقیقا همان نقشی است که تونی بلر، نخست وزیر سابق انگلیس ۱۰ سال پیش برای جرج دبلیو بوش، رئیس جمهور وقت امریکا ایفا کرد.

دولت بوش، در سال ۲۰۰۳ تلاش کرد با ادعای اینکه رژیم بغداد سلاح کشتار جمعی در اختیار دارد، دستاویزی را جهت توجیه تجاوز و اشغال عراق به جهان ارائه کند. اما مشکل بوش در آن زمان این بود که داستان‌های وی در مورد اورانیوم «کیک زرد» از نیجر و اثبات وجود سلاح‌های شیمیایی بواسطه نمونه گیری از کلر، معتبر و موثق به نظر نمی‌رسیدند. آن زمان، رئیس جمهور گاوچران امریکا به عنوان فروشنده‌ای گاوچران مورد تمسخر قرار گرفت.

اینجا بود که آقای بلر ِ با استعداد که کار وی پر کردن خلا اعتبار و مشروعیت در دولت امریکا بود، وارد شد. تحصیل بلر در دانشگاه ‌آکسفورد و خودنمایی‌های معمول انگلیسی‌ها در زمینه تمدن و پاکدامنی، امری لازم و ضروری برای معتبر نشان دادن جنگ امریکا با عراق بود. در رابطه با تهدید(غیرواقعی) عراق برای امنیت جهانی، جایی که بوش سست یا شریر به نظر می‌رسید، بلر خود را مطمئن و درستکار نشان می‌داد. ادعای اکنون - شرم آور بلر را به یاد بیاورید که گفته بود عراق می‌تواند «ظرف ۴۵ دقیقه» با سلاح‌های کشتار جمعی به انگلیس حمله کند.

این یک ویژگی کلاسیک طبقه حاکم در انگلیس است که خود را اطمینان بخش، دقیق، قابل اعتماد و معقول نشان دهند ولی در حقیقت چیزی بیش از دروغگویانی قانون ستیز که لهجه ‌و گویشی تجملی و فانتزی دارند، نیستند. در طول تاریخ، حاکمان انگلیسی بواسطه همین ویژگی و خصیصه فریبکارانه بارها و بارها از مجازات فرار کرده‌اند. بله، این خصیصه انگلیسی‌ها در سینما مورد هجو قرار می‌گیرد اما جهان همچنان به نوعی فریب این حقه بازی را می‌خورد.

ده سال پس از تجاوز نیروهای تحت امر امریکا و انگلیس به عراق و کشته شدن بیش از یک و نیم میلیون عراقی و یتیم و آواره شدن میلیون‌ها نفر دیگر از مردم این کشور، بوش و بلر باید به دلیل آغاز جنگی بر پایه دروغ‌هایی دهشتناک مورد محاکمه قرار بگیرند. با وجود این، به لطف رسانه‌های جریان اصلی نوکر صفت، بوش و بلر هفته گذشته در کنار اوباما و سه تن از دیگر روسای جمهور پیشین امریکا در کاخ سفید جست و خیز می‌کردند تا افتتاح کتابخانه‌ای اهدا شده به بوش پسر را جشن بگیرند؛ افتتاح کتابخانه به نام کسی که خود از نظر فکری دچار خدشه است.

غیرقابل باور تر اینکه، ده سال بعد از آغاز نسل کشی تحت هدایت امریکا و انگلیس در عراق، همان نمایش دو نفره بار دیگر در قبال سوریه در حال اجراست. نمایشی که در آن سلاح‌های کشتار جمعی برای توجیه یک اقدام نظامی به کار گرفته می‌شود.

شمار بسیار معدودی در رسانه‌های غربی در مورد تکرار «اشتباهات» عراق هشدار می‌دهند. این موضوع به شکل رقت انگیزی ناکافی است. اگر این رسانه‌ها از ذره‌ای صداقت برخوردار بودند، اکنون باید خواستار تعقیب قضایی و محاکمه بوش و بلر و همچنین اوباما و کمرون می‌شدند. اما نه! آنچه ما در رسانه‌ها می‌خوانیم صرفا «هشدارهایی» در مورد تکرار «اشتباه» ِ «اعمال عجولانه جنگ» علیه عراق است.

به عبارت دیگر، رسانه‌های غربی در حال خرید و فروش همان دسیسه امریکایی / انگلیسی برای جعل دستاویز جهت حمله تجاوزکارانه به یک کشور مستقل - این بار، سوریه - هستند.

چاک هیگل، وزیر دفاع امریکا در جریان سفر خود به خاورمیانه که هدف از آن بازاریابی برای سلاح‌های امریکایی بود، گفت:

«آژانس‌های اطلاعاتی امریکا با درجات مختلفی از اطمینان اعتقاد دارند که رژیم سوریه در مقیاسی کوچک از سلاح‌های شیمیایی استفاده کرده است.» وی در حالی که کاملا غیر متقاعدکننده به نظر می‌رسید، افزود «ما در مورد منشا این موضوع اطمینان نداریم اما هرگونه استفاده از سلاح‌های شیمیایی در سوریه احتمالا توسط رژیم این کشور انجام گرفته است.»

به عبارت دیگر، «با درجات مختلفی از اطمینان» یعنی کوچکترین سرنخی در این مورد نداریم.

علیرغم اظهارات مبهم و غیر مستقیم چاک هیگل و کاخ سفید، جهت گیری آشکار رسانه‌های غربی این بود که دولت امریکا مدارک گسترده و قاطعی در دست دارد که نشان می‌دهد مقامات سوریه از سلاح‌های کشتار جمعی شیمیایی استفاده کرده‌اند.

بی‌اعتباری موجود در لفاظی‌های رژیم امریکا روز بعد توسط دیوید کمرون نخست وزیر انگلیس جبران شد. وی به بی‌بی‌سی گفت:

«این کاملا جدی است - این یک جنایت جنگی است - و ما باید آن را جدی بگیریم.»

کمرون افزود:

«من فکر می‌کنم گفته‌های اوباما، رئیس جمهور امریکا کاملا صحیح است؛ استفاده از چنین تسلیحاتی خط قرمزی برای جامعه بین المللی است تا اقدامات بیشتری در قبال سوریه انجام دهد.»

کمرون با به نمایش گذاشتن لحنی به ظاهر درستکارانه و اخلاقی، همان نقشی را گرفته که تونی بلر ده سال پیش ایفا کرد. نقشی که در آن سردمداران انگلیسی برای اهدافی نهان و جنایتکارانه ردایی از مشروعیت و راستگویی بر تن دولت امریکا می‌پوشانند.

اما بگذارید نگاه دقیقتری به اظهارات کمرون و ادعای «قابل مطمئن» وی در مورد جنایات جنگی دولت سوریه بیاندازیم.

نخست وزیر انگلیس همچنین گفت: «آنچه شاهد آن هستیم بسیار ناراحت کننده است. شواهدی معدود اما رو به افزایش در مورد استفاده از سلاح‌های شیمیایی، احتمالا به دست رژیم سوریه، وجود دارد.»

در پشت چهره این سیاستمدار قابل اعتماد و اطمینان بخش، یک فروشنده دقل باز و حیله گر لوازم دست دوم وجود دارد.

اصل قضیه این است که هیچ مدرکی وجود ندارد؛ تنها چیزی که وجود دارد اشاره‌های ضمنی امریکا و انگلیس با استفاده از کلماتی مانند «احتمالا» و «شاید» است تا بدین وسیله دستور کار غیرقانونی خود را مبنی بر تغییر رژیم در سوریه از طریق افزایش خشونت علیه مردم غیرنظامی این کشور پیش ببرند.

اوباما و کمرون در حال حاضر حمله مستقیم نظامی به سوریه را امری بعید جلوه می‌دهند اما آنچه آنها از طریق این نمایش فریبکارانه و دو نفره قصد دارند به آن برسند این است که مجوز افزایش تروریسم مخفی در سوریه را بدست بیاورند.

کمرون گفت:

«سوال این است که چگونه فشار را افزایش دهیم و به نظر من، آنچه باید انجام دهیم و از قبل نیز بخشی از آن را انجام داده‌ایم این است که به مخالفان شکل دهیم، با آنها همکاری کنیم، آموزششان دهیم، راهنماییشان کنیم، کمکشان کنیم و بدین ترتیب فشار خود را به روی رژیم افزایش دهیم تا این وضعیت پایان یابد.»

این اظهارات در نوع خود اعتراف به جنایت است. ببینید که چگونه حربه جادویی امریکا و انگلیس - یعنی ادعای استفاده از سلاح‌های کشتار جمعی - نه تنها به عنوان توجیهی برای تغییر رژیم از طریق تروریسم واسطه‌ای بلکه برای توجیه جنایات گذشته و اکنون اعتراف شده غرب مبنی بر حمایت از تروریست‌ها در سوریه، به کار می‌رود.

این دروغ‌ها، فریبکاری و جنایات اصلاح ناپذیر معنای تازه‌ای به روابط به اصطلاح «ویژه» امریکا / انگلیس می‌دهد.