اولین انفجار بمب اتمی در ۱۶ جولای ۱۹۴۵ در محلی به نام آلاموگوردو در ایالت نیو مکزیکو آمریکا به صورت آزمایشی انجام شده است. دقیقا سه هفته بعد از این آزمایشی ایالت متحده این بمب را بروی شهرهای هیروشیما رها کرد، و بعد از سه روز در شهر دیگر ژاپن ناکازاکی بمب های اتمی رها شد. این سلاح ها قدرت ویران کنندگی فراوانی دارند به طوری که در دو شهر ژاپن صد هزار کشته بر جای کذاشتند.

بمباران اتمی این دو شهر ژاپن دنیا را وارد عصر سلاح های اتمی کرد، و دنیا و آینده انسانی را برای همیشه دچار تهدید کرده است. از آن به بعد بشر قدرتی جدید پیدا کرد، و آن عبارت بود از قدرت نابود کرد خود بدست خود. با این وجود یک تغییر کامل در این عصر با توانایی، هوش و تکنولوژی خود انسان بوجود آمده است. بشر امروز معنی نابودی به دست خویش را تحقق بخشید. ظرفیت تکنولوژی ما توانست ظرفیت معنوی ما را برای همکاری با یکدیگر نابود کند، وسلاح های هسته ای برای آینده همه مردم جهان تهدیدی است.

یعد از بمباران اتمی دو شهر ژاپن مسابقه تسلیحات اتمی در دنیا توسط ایالات متحده آمریکا به راه افتاد. در سال ۱۹۵۶ آمریکا تنها کشوری بود که توانایی ساخت سلاح اتمی را داشت. بمب اتمی اتمسفری برای اولین بار در جزیره مارشال امتحان شد. این جزیره تحت قیومیت سازمان ملل قرار دارد. و ایالات متحده با این عمل(امتحان ۶۷ بمب اتمی) معاهدات بین المللی را نقض کرد. این بمب ها معادل با انفجار ۱.۶ بمب هیروشیما در روز به مدت ۱۲ سال را دارا بودند.

در دهه ای که ذکر شد، کشورهای دیگر نیز تلاش کردند تا خود را به کارزار تسلیحاتی که برپا شد برسانند. این کشورها شامل: روسیه، انگلستان، فرانسه، چین، اسرائیل، هند، پاکستان و کره شمالی می شود. بعدها موقعیت های زیادی بوجود آمد که کشورهای دارنده سلاح هسته را وادار به استفاده از این سلاح مرگبار کند.

در دوران اوج مسابقه گسترش سلاح های اتمی در سال ۱۹۸۶ بیش از ۷۰.۰۰۰ کلاهک در دنیا تولید شدند. آنچه که قابل توجه بود آنست که به تعداد این سلاح ها هدف برای زدن وجود نداشت. در پایان دوران جنگ سرد در سال ۱۹۹۰ آمار تولید این سلاح ها به شدت کاهش یافت به طوری که روسیه و آمریکا ۵۰.۰۰۰کلاهک خود را منهدم کردند.

امروزدر دنیا ۱۶.۰۰۰ کلاهک هسته ای وجود دارد که ۹۰% از آنها متعلق به آمریکا و روسیه است. ۱.۸۰۰ کلاهک از این تعداد در وضعیت هشدار قرار دارند و آماده پرتاب هستند. هنوز آمار هایی از پتانسیل و تمایل بعضی کشور ها در دست هست که به نظر می رسد، خیلی به عواقب خطرناک این سلاحها در سیاره کوچک فکر نکردند.

گروهی از افراد و بازماندگان بمباران شهر های هیروشیما و ناکازاکی هنوز در مورد خطرها و عوارض این سلاح ها برای محیط زندگی آنها هشدار می دهند. آنها شاهدان عینی کشتار و ویرانی توسط این سلاح ها هستند. بسیاری از آنها در تریبون های عمومی نسبت به تولید این سلاح های مرکبار هشدار می دهند.

اکنون نه کشوری که سازنده سلاح هایی هسته ای هستند به صورت پیوسته به ساخت و مدرن کردن زراتخانه اتمی مبادرت می ورزند، این کشورها به روی هم رفته سالانه ۱۰۰ میلیارد دلار برای این عمل(مدرن کردن سلاح ها های اتمی) اختصاص می دهند. ایالات متحده به تنهایی در نظر دارد ۱ تریلیون دلار برای پیشرفته کردن این سلاح ها در بازه زمانی سه دهه آینده در نظر گرفته است واین هزینه هدر دادن منابعی است که می توان از آن برای موارد مختلفی برای نیازهای بشری از جمله: غذا، آموزش، بهداشت و درمان، محیط زیست و…هزینه کرد.

معاهده ای که در سطح بین الملل می توان تنظیم کرد این است که هیچ کشوری حق تولید و نگهداری سلاح هسته ای نداشته باشد. اما اینکه هیچ کشوری این سلاح مرگبار را نداشته باشد یک ایده آل محسوب می شود. هر کشوری با تولید و انباشت این سلاح به پایان عمر خودش نزدیک می شود.

با همه مخاطرات پیش رو و مسابقه تسلیحاتی که در دنیا وجود دارد، دغدغه بسیاری از کشورهای غربی برنامه هسته ای ایران است، و اینکه این احتمال وجود دارد که این کشور به سلاح اتمی دست یابد.

منبع: www. truth - out. org

مترجم: سعید قشقاوی