ولادت حضرت امام حسین بن علی(ع) مبارک باد. MuslimPress/ صبح روز سوم شعبان سال چهارم هجری، شهر مدینه میزبان کودک نورسیده ای بود که در خانه فاطمه (س) و علی (ع) چشم به جهان گشود و بعدها به "سیّد الشهداء" ملقّب شد. این طفل نورسیده، دومین فرزند خانواده ای است که پیامبر اکرم (ص) پس از نزول إِنَّمَا یُرِیدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ عَنکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَیُطَهِّرَکُمْ تَطْهِیرًا ( احزاب/٣٣) بارها آن ها را با عنوان "اهل بیت نبوّت" مورد خطاب قرار داده و بر آن ها سلام کرده بود. مادر او دختر پیامبر (ص) یکی از برترین زنان تاریخ است که به جهت بلندی معرفت، فضایل اخلاقی و پاکی و طهارت، زبانزد خاصّ و عام بوده و پدرش اوّلین مسلمان ،برترین دانای دین و بالاترین سخنور عرب است تا آن جا که پیامبر (ص) سرانجام او را به عنوان جانشین خود معرّفی کرده بود. در آن روز فرخنده، طفل را به محضر رسول اکرم (ص) آوردند. علی (علیه السّلام) آن چنان که وظیفه داشت و نیز به رسم ادب و احترام، از ایشان خواست که همچون فرزند نخست، نام گذاری این نورسیده را نیز بر عهده گیرند. پیامبر (ص) هم به امر الهی او را به نام فرزند هارون ( برادر حضرت موسی )، "حسین" خواند. علاقه و توجّه رسول خدا (ص) به حسین علیه السّلام چنان بود که همه اصحاب، از آن آگاه بودند. بارها و بارها این ابراز محبّت را به چشم خویش دیده و جملات ایشان را به گوش خود شنیده بودند.آنچنانکه نقل کرده اند حضرت می فرمودند: "حسین از من است و من از اویم. خداوند دوست بدارد کسی را که او را دوست می دارد. امام حسین در آیینه کتاب خدا حسین (ع) هنوز کودک بود که منظور چندین آیه قرآن قرار گرفت. در روز مباهله پیامبر (ص) با مسیحیان نجران، حسین (ع) و خانواده اش، تنها همراهان رسول خدا (ص) بودند. پیامبر اکرم (ص) بنا به دستور الهی در آیه مباهله، امام حسن(ع) و امام حسین (ع) را به عنوان فرزندان خویش با خود برای مباهله همراه کرد. فَمَنْ حَآجَّکَ فِیهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْاْ نَدْعُ أَبْنَاءنَا وَأَبْنَاءکُمْ وَنِسَاءنَا وَنِسَاءکُمْ وَأَنفُسَنَا وأَنفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَل لَّعْنَتَ اللّهِ عَلَى الْکَاذِبِینَ (آل عمران/٦١) حکایتی زیبا از امام حسین (ع) روش پند دادن گناهکار جوانى خدمت امام حسین علیه السلام رسید و گفت: «من مردى گناه کارم و نمى توانم خود را از انجام گناهان بازدارم، مرا نصیحتى فرما» امام حسین علیه السلام فرمود: پنج کار را انجام بده و آن گاه هرچه مى خواهى، گناه کن. اول، روزى خدا را مخور و هرچه مى خواهى گناه کن. دوم، از حکومت خدا بیرون برو و هرچه مى خواهى گناه کن. سوم، جایى را انتخاب کن تا خداوند تو را نبیند و هرچه مى خواهى گناه کن. چهارم، وقتى عزراییل براى گرفتن جان تو آمد، او را از خود بران و هرچه مى خواهى گناه کن. پنجم، زمانى که مالک دوزخ، تو را به سوى آتش مى برد، در آتش وارد مشو و هرچه مى خواهى گناه کن. جوان اندکى فکر کرد و شرمنده شد و در برابر واقعیت هاى طرح شده، چاره اى جز توبه نیافت. منبع: موج همراه