عدالت در کجا باید معنا پیدا کند؟ قوه قضایی، پلیس، پارلمان، ریاست جمهوری و اینهمه نهادهای عریض و طویل مدافع حقوق کودک، به چه کار می آیند اگر نتوانند عوامل این جنایت هولناک و ضد انسانی را به پای چوبه دار ببرند؟

به گزارشMuslimPress، یکی از نمایندگان پارلمان افغانستان نسبت به افزایش تجاوز جنسی به کودکان در این کشور ابراز نگرانی کرده و خواستار اعدام عاملان این جنایات شد.قاضی احمد حنیفی؛ نماینده هرات در مجلس افغانستان گفت: " ما می خواهیم عاملین تجاوز جنسی بر کودکان، به اشد مجازات یعنی اعدام محکوم شوند. "آقای حنیفی تأکید کرد: تا زمانی که مطابق قانون شریعت اسلامی با مجرمین به خصوص کسانی که به کودکان خردسال در کشور تجاوز جنسی می کنند برخورد جدی نشود، در آینده نیز اینگونه رویدادها افزایش پیدا خواهد کرد.نفیسه عظیمی؛ نماینده غزنی نیز گفت که اگر حکومت وحدت ملی می خواهد به مردم افغانستان خدمت کند باید عاملان تجاوز به کودکان را اعدام کند.او از شورای علما به دلیل سکوت در مورد تجاوز جنسی به کودکان انتقاد کرد و گفت، اگر این شورا مدعی اسلام است باید در این زمینه اقدام کند.این در حالی است که به تازگی سه مرد در ولسوالی رستاق ولایت تخار به یک دختر سه ساله تجاوز کرده که وی اکنون بستری است.

این همه نهادهای مدافع حقوق کودک، به چه کار می آیند اگر نتوانند عوامل این جنایت هولناک را به پای چوبه دار ببرند؟

کودکان یکی از بی دفاع ترین طیف های اجتماعی در هر جامعه ای هستند. این امر در جوامع جنگ زده ای مانند افغانستان در مقیاس ده ها برابر شدیدتر است. کودکان در افغانستان تنها از حقوق اولیه و انسانی خود محروم نیستند.کودکان افغانستان تنها کودکان کار و خیابان نیستند. آنها نه تنها به دلیل از دست دادن اعضای خانواده، پدر، برادر یا مادر خود در جنگ، مجبور شده اند در پیوندی ناگزیر، کودکی را با بزرگسالی آشتی دهند و در این میان، از تمام شادمانگی های معمول و مورد نیاز و طبیعی هر کودکی دست بردارند؛ تا بتوانند نقش بزرگترها را بازی کنند و نان آور خانواده باشند، آنها نه تنها در این میان از مکتب و تحصیل و درس و آموزش محروم شده اند؛ بلکه در برخی موارد، باید دست مایه سودجویی های غیر انسانی بزرگان جامعه نیز قرار بگیرند و دم برنیاورند.در کشوری مسلمان و مدعی قانون و نظام قضایی و پلیس و پارلمان و رییس جمهور و… سه نفر بر یک کودک سه ساله تجاوز می کنند!این اوج یک فاجعه تکان دهنده و ریشه دار اجتماعی است و متاسفانه تنها رویدادی نیست که طی این سال ها در کشور(افغانستان) روی می دهد.در این میان، هنوز قوه قضاییه و ریاست جمهوری و مجلس و… افغانستان درگیر چالشی بی پایان با نهادهایی به اصطلاح حقوق بشری اند که آیا مجرمانی از این دست باید اعدام شوند یا نشوند!اعدام در چنین مواردی شاید بهترین مجازاتی نباشد که در برابر جرایمی چنین سنگین و غیر انسانی، لازم است اعمال شود؛ اما گاه آخرین و تنها گزینه ممکن است.کودکانی که از همه چیز محروم اند و طی این سال ها ناگزیر بوده اند بار فقر و تنگدستی و بی خانمانی و محرومیت از تعلیم و تحصیل و حتی کار و مشارکت در جنگ را بر دوش بکشند، اینک هزینه کامجویی های حیوانی عده ای انسان نمای فاقد شأن و شرف انسانی را نیز باید بدهند؟عدالت در کجا باید معنا پیدا کند؟ قوه قضایی، پلیس، پارلمان، ریاست جمهوری و این همه نهادهای عریض و طویل مدافع حقوق کودک، به چه کار می آیند اگر نتوانند عوامل این جنایت هولناک و ضد انسانی را به پای چوبه دار ببرند؟تا چه زمانی باید نگران گزارش های غالبا سیاسی و غرض آلود گروه های به اصطلاح حقوق بشری بود که مبادا افغانستان را در صدر کشورهای دارای بالاترین آمار اعدام قرار دهند؟اعدام بازدارنده است و به قول قرآن کریم، در قصاص، حیات است و اعدام مایه تضمین و تامین زندگی یک جامعه زنده است.بنا براین، بی اعتنایی به این مجازات علیه مجرمان بزرگی که هیچ کیفری جز اعدام نمی تواند در برابر جنایتی که مرتکب شده اند، عدالت را به اجرا درآورد، نه تنها حقوق قربانیان این گونه جنایت ها را ضایع می کند و ظلمی که بر آنها رفته است را در مقیاسی چند برابر تشدید می کند؛ بلکه سبب بی نظمی، هرج و مرج، ناامنی و بحران اجتماعی می شود و این مورد دوم برای کشوری که می خواهد به سمت حاکمیت قانون حرکت کند، بسیار خطرناک و ویرانگر است.اخیرا مواردی از مجازات های اعدام جنایتکاران حرفه ای به اجرا درآمد و رغم هیاهوی سازمان های حقوق بشری غربی، این امر، عملیاتی شد؛ اما این کافی نیست و با توجه به شدت برخی جنایت ها مانند تجاوز بر کودک سه ساله در تخار، این اقدامات باید در راستای تامین عدالت، اعاده حقوق مجنی علیه و همچنین برقراری نظم و قانون در جامعه، ادامه و استمرار یابد.

مولف: عبدالکریم محمدی منبع: خبرگزاری صدای افغان(آوا)