در فوریه سال ۲۰۱۳، گرنت اسمیت از موسسه سیاست خاورمیانه و تارنمای «آنتی وار دات کام» با انتشار خبری والتر پینکس از نشریه واشنگتن پست را به سبب متهم کردن گروه مهندسان ارتش امریکا به حمایت از برنامه هسته‌ای رژیم اسرائیل به شدت مورد انتقاد قرار داد.
مدرک اسمیت برای بی‌گناهی اسرائیل و گروه مهندسان ارتش امریکا(USACE) و ادعایش درباره خبر ضد اسرائیلی پینکس به شرح زیر است: «اندکی پس از انتشار این خبر، هنگامی که ایمیلی به پینکس ارسال و از وی خواسته شد که درباره جزئیات اسنادی که با آن گروه مهندسان ارتش امریکا را به ارتباط با این " تاسیسات ساخت سلاح هسته‌ای " متهم کرده است، توضیحاتی ارائه کند، وی پاسخی نداد، اما در چهارم ژانویه سال ۲۰۱۳، هنگامی که بر پایه قانون موسوم به " آزادی اطلاعات " از مرکز پشتیبانی مهندسی هامفریسِ گروه مهندسان ارتش امریکا در اسکندریه خواسته شد با ارائه مدارکی نقش این سازمان " در ساخت تاسیسات مربوط به سلاح اتمی در اسرائیل " را خلاصه کند، این خواسته سریعا پاسخ داده شد. پاسخ گروه مهندسان ارتش امریکا به طرز عجیبی جامع و کامل بود. " مدیریت درخواست‌های مربوط به ستاد گروه مهندسان ارتش امریکا با این دفتر است. گروه مهندسان ارتش امریکا در منطقه اروپا دفتری است که مسئولیت پروژه‌های مربوط به اسرائیل را بر عهده دارد. من با این گروه همکاری کرده و اطلاع یافته‌ام که هیچ یک از تاسیساتی که گروه مهندسان ارتش امریکا با آن سر و کار داشته با تاسیسات مربوط به تسلیحات اتمی ارتباطی نداشته است؛ از این روست که من انجام تحقیقات مستند را درخواست نخواهم کرد.» حرفه‌ی گرنت اسمیت به عنوان یک روزنامه‌نگار بر ردّ مطالبی که دولت آنها را انکار می‌کند استوار بوده است. در حقیقت، اینکه بخواهیم وزارت دفاع را به گفتن حقیقت ناچار کنیم کار دشوارتری است. تمام چیزهایی که در حال حاضر از آن آگاهی داریم، به طور مثال آدم ربایی‌ها، شکنجه، جاسوسی آژانس امنیت ملی(NSA) و ادعای اخیر مربوط به استفاده گاز سارین از سوی دولت اسد در سوریه در برهه‌ای از زمان «حقیقت رسمی» بوده است. ناگهان، انکار دولت درباره یک موضوع بر مطلبی که از سوی منبعی همچون والتر پینکس از نشریه واشنگتن پست عنوان شده و برای چاپ در محافظه‌کارترین رسانه خبری جهان از زیر ذرّه بین «افرادی موشکاف»، یک وزارتخانه قانونی و ده‌ها ویراستار گذشته است، اهمیت بیشتری می‌یابد. آیا ما اخیرا این حقیقت را دریافته‌ایم؟ نه تنها این مطلب که وزارت دفاع امریکا بودجه‌ی برنامه هسته‌ای اسرائیل را تامین می‌کند، بلکه این موضوع که روزنامه نگاران محقق مستقل می‌توانند در محافظت از ما در برابر این خطرات و برنامه‌های غیرقانونی نقشی اساسی داشته باشند.نقش افراد چیست؟مقاله اسمیت عجیب است. نمی‌توان آن را چیزی جز «سنگ اسرائیل را به سینه زدن» نامید. مقاله‌ای که تحقیقات انجام شده روی آن صرفا جنبه صوری دارد. به سختی می‌توان گفت موضوع این مقاله «ضد جنگ» است، دقیقا بر عکس؛ این مطلب در واقع پوششی است بر رفتار کودکانه اسرائیل برای انکار توانایی هسته‌ای خود، حقیقتی که همواره جهان را تهدید می‌کند. وترنز تودی به طور جداگانه اطلاعاتی درباره این تاسیسات، انبارهای بزرگ زیرزمینی چندگانه که در برابر حمله هسته‌ای مقاوم هستند به دست آورده است؛ تاسیساتی که وظیفه آن فرماندهی و کنترل و ارائه حمایت لازم از دستورات راهبردی اسرائیل یا بهتر بگویم «دستورات هسته‌ای» این رژیم است. در تحقیقات انجام شده از سوی خود ما نیز وجود تاسیسات لازم برای فرماندهی مستقیم و کنترل نیروی هسته‌ای نشان داده شده است. در یک مورد تسهیلات مقاوم شده در برابر «سلاح‌های نامشخص کشتار جمعی» و همچنین مواد لازم برای راه‌اندازی تجهیزاتی که صرفا برای استقرار تسلیحات اتمی استفاده می‌گردد نیز یافت شده است.واشنگتن پستوترنز تودی ابتدا این خبر را بر اساس گفته‌های منابع پنتاگون بیان کرد. این در حالی است که والتر پینکس از نشریه واشنگتن پست در نوامبر سال ۲۰۱۲ اینگونه نوشت: «بر پایه مطالب افشا شده از سوی گروه مهندسان ارتش امریکا، این گروه در طول چند سال گذشته، برای جنگنده‌ها و بمب‌افکن‌های اسرائیلی آشیانه‌های زیرزمینی، تاسیساتی برای راه‌اندازی تسلیحات شیمیایی(اگرچه اسرائیل داشتن چنین تسلیحاتی را انکار می‌کند) مراکز فرماندهی، پایگاه‌های آموزشی و امکانات اطلاعاتی و شبیه‌سازی ساخته است.» برای اطلاع آنان که از چنین چیزهایی آگاهی ندارند باید گفت که هرگونه اطلاعاتی که امریکا درباره زرادخانه هسته‌ای اسرائیل دارد کاملا محرمانه است. تلاش امریکا برای پیگیری تحولات مربوط به تسلیحات اسرائیل از سوی سفارت کشورمان در تل‌آویو انجام می‌شود. مهمترین کار رایزن ما در سفارت نظارت بر روند این موضوع است. سرهنگ جیمز بی هانکه، بازنشسته نیروهای ویژه ارتش امریکا، زمانی که پینکرتون سفیر امریکا بود رایزن ما محسوب می‌شد. هانکه جلسات اطلاعاتی ما در داخل اسرائیل را زیر نظر داشت و بر توانایی‌های هسته‌ای این رژیم نیز نظارت می‌کرد. سیاست‌هایی که در دوره کلینتون پایه گذاشته شد و بر مبنای آن منفعت امریکا در درجه اول می‌آمد، با انتخاب بوش به عنوان رئیس‌جمهور به پایان رسید. از این رو، هنگامی که گروه مهندسان ارتش امریکا ساخت تاسیسات زیرزمینی عظیم که تعداد آن در مجموع به ۵ می‌رسد را در اسرائیل آغاز کرد، شمار از افسران اطلاعاتی که از دوره‌ی موسوم به «اول امریکا» به جا مانده بودند، شوکه شدند. همانگونه که شاهد هستید، پس از ساخت این تاسیسات هیچ شرطی برای بازرسی آنان تعیین نشد. افزون بر این، اگرچه اسرائیل یک قدرت هسته‌ای برتر است، اما قابل درک نیست که یک «مرکز فرماندهی راهبردی» «تسلیحات راهبردی» را کنترل نکند. با وجود این، اطلاعات محرمانه‌ی افشا شده‌ای که پینکس می‌توانست مورد استفاده قرار دهد اما به دلایل مربوط به اخلاق و منش ژورنالیستی قادر نبود منابعش را ذکر کند، سبب شد این رسوایی به تمام معنا به دیگر رسانه‌ها درز پیدا کند. این در حالی است که تنها وترنز تودی و واشنگتن پست آن را به چاپ رساندند.اسمیت نیز حق دارد گرنت اسمیت برای پیچیده‌تر کردن موضوع خبرِ سال ۲۰۰۶ والتر پینکس در دفاع از استیو روزن و کیت ویزمن از لابی اسرائیل (آیپک) بر ضد اتهامات مربوط به جاسوسی را نقل کرد. این اتهامات اندکی بعد به دلیل «دلایل امنیتی» لغو شد. پینکس به نقل از چندین منبع که همه آنها تحت کنترل آیپک قرار دارند از دریافت و افشای مطالب محرمانه هسته‌ای اسرائیل از سوی روزن و ویزمن به عنوان حق «آزادی مطبوعاتی» دفاع کرد. گوئینت تاد، سردبیر وترنز تودی و یکی از اعضای شورای امنیت سازمان ملل در زمان ریاست بوش با ماموران اف بی آی دیدار کرد و به دستور کاندولیزا رایس، مافوق خود در برنامه نظارتی این سازمان همکاری کرد. پس از آن حلقه بزرگتری از برنامه جاسوسی که مقامات عالی‌رتبه کاخ سفید در دوران ریاست بوش را نیز شامل می‌شد، افشا گشت و در این بین شواهد بسیاری فراهم گردید که از جمله آن می‌توان به نوارهای اعترافی که طی ساعت‌های متمادی ضبط شده است، اشاره کرد. اسمیت که سابق بر این یکی از منتقدان سرسخت آیپک بوده است، پینکس را به سبب خبر رقت‌انگیز سال ۲۰۰۶ و استفاده از منابع جانبدار برای دفاع از جاسوسی اسرائیل از امریکا به شدت مورد انتقاد قرار داد. با وجود این، اکنون در سال ۲۰۱۳ دریافته‌ایم اسمیت دقیقا همان کاری را انجام می‌دهد که پینکس را به آن محکوم کرده بود و جالب اینجاست که این کار را دقیقا به همان ترتیب انجام می‌دهد. آیا نباید این موضوع را در نظر بگیریم؟ موضع اسمیت برای تحلیل ماجرا آن است که اسرائیل با استفاده از ابزاری رسانه‌ای همچون پینکس که خبرهایی درباره کمک امریکا به برنامه هسته‌ای اسرائیل چاپ می‌کند در پی آن است که سوء استفاده‌های بدتری از جانب این رژیم را مخفی نماید. «اشاره به اینکه دولت امریکا در حال حاضر نقشی پنهان اما رسمی در کمک به پیشبرد و استقرار تسلیحات هسته‌ای اسرائیل دارد مسیری است که در فواصل معین با فشار حامیان لابی اسرائیل طی می‌شود و این امر هنگامی رخ می‌دهد که حقایق ناخوشایند درباره بودجه‌ی سوال برانگیزِ جاری شده از امریکا یا مواد غیرقانونی و انحرافات فناوری مطرح ‌شود.» تحلیل ما با تحلیل اسمیت متفاوت است. همدستی امریکا در حمایت مالی از برنامه هسته‌ای «مبهم» اسرائیل به واسطه پول مالیات دهندگان این کشور از نظر ما یک «خط قرمز» است. این مطلبی است که می‌تواند به تامین بودجه‌ی اسرائیل پایان دهد و البته شواهد مربوط به این تاسیسات زیر زمینی، اگر چه محرمانه هستند اما وجود دارند. افزون بر این، تمایل امریکا برای ساخت تاسیساتی به سبک «شاین ماونتین» (یک "محفظه جنگی" دفاعی و مقاوم در برابر حمله هسته‌ای)، فرماندهی و کنترل این تاسیسات در پاسخ به «تهدید هسته‌ای ایران»، که خود اسمیت نیز به ساختگی بودن آن اذعان دارد، بالاترین حدّ نیرنگ است. هدف از گفتن این مطلب آن است که اسناد ارائه شده از سوی اسمیت، اسنادی غیرمحرمانه و غیر موثق است که نمی‌تواند در این سطح امنیتی موضوعی را روشن کند. به بیان ساده‌تر، هنگامی که امریکا میلیاردها دلار برای ساخت تاسیسات زیرزمینی هزینه می‌کند و درباره شیوه کار کردن آنها هیچ قید و بندی در نظر نمی‌گیرد و آنها را در اختیار رژیمی که به سرزمین همسایگانش تجاوز کرده است قرار می‌دهد، یک قدرت هسته‌ای که با تهدید همیشگی جهان حتی از کره شمالی نیز خطرناک‌تر است، باید تمامی این تاسیسات را تاسیسات هسته‌ای در نظر گرفت. افزون بر این، منابع محرمانه‌ای وجود دارد که وجود انبارهای تسلیحاتی، مراکز عملیات هسته‌ای و موارد دیگر در اسرائیل را تصدیق می‌کند. آنچه اسمیت هرگز ذکر نکرده دقیقا همان چیزی است که این تاسیسات برای آن ساخته شده است، البته اگر مقصود از برپایی این تاسیسات ذخیره و ساخت تسلیحات هسته‌ای نباشد. اگر برپایه موارد ذکر شده در اسنادی که اسمیت به آنها استناد می‌کند امریکا بر این باور است که اسرائیل هیچگاه از این تاسیسات برای «اهداف هسته‌ای» استفاده نخواهد کرد، این سوال مطرح می‌شود که واشنگتن چگونه از این امر اطمینان یافته است؟ امریکا همواره خواهان آن است که تمامی تاسیسات سوریه و ایران را مورد بررسی قرار دهد اما درباره اسرائیل این چنین نیست. آیا ما به سادگی حرف اسرائیل را باور می‌کنیم؟ هیچ کس چنین کاری نمی‌کند. ناگفته پیداست که امریکا بدون مشاوره با کنگره و یا مردم این کشور به ساخت تاسیسات راهبردی گسترده در اسرائیل مشغول است. تمامی اینها خطری برای منطقه و جهان است. حتی اگر گزارش‌های درخواست شده «باورکردنی» باشند نیز آن طور که باید جامع نیستند. حتی اگر این تاسیسات به طور مستقیم با انبار موشک هسته‌ای مرتبط نباشند، چنانچه منابع عالی رتبه‌ی وزارت دفاع امریکا افشا کرده‌اند، به طور حتم با آن ارتباط پیدا خواهند کرد. اسرائیل هیچگاه قول نداد که چنین کاری نخواهد کرد. ما (دولت امریکا) هرگز از آنان نخواستیم که زرادخانه‌هایشان را بازرسی کنیم. هیچ کس هیچ چیز نخواست. ما همواره سرگرم لاپوشانی کردن مشکلات بوده‌ایم.