در یکی از بیانیه‌های اعتصاب کنندگان زندان‌های کالیفرنیا آمده است: «ما مطمئنیم که پیروز خواهیم شد…تنها سوالی که وجود دارد، این است: تا قبل از اینکه مقامات ایالتی توافقنامه را امضا کنند، چند نفر بر اثر گرسنگی جان خواهند داد؟ جهان نظاره گر است.»
بیش از ۳۰ هزار زندانی در ۲۴ زندان کالیفرنیا ۸ جولای اعتصاب غذا و کاری نامحدودی را آغاز کردند. این مبارزه تاریخی سومین اعتصاب غذای زندانیان ظرف سه سال است. اعتصاب کنندگان به حبس نامحدود انفرادی در «واحدهای امنیتی» معترض هستند. ۲۳۰۰ زندانی دیگر کار و شرکت‌ در کلاس‌ها را متوقف کردند. دونا ویلمات از کمیته همبستگی با زندانیان اعتصاب کننده، گفته است اعتصاب غذای فعلی ادامه مبارزات مسالمت آمیز سابق برای رسیدن به عدالت است. وی خاطر نشان کرد «بیش از ۱۲ هزار زندانی، خانواده آنها و اعضای کمیته در سال ۲۰۱۱ در اعتراض به شرایط غیر انسانی واحدهای امنیتی دست به اعتصاب غذای گسترده‌ای زدند. اداره تادیب و توانبخشی کالیفرنیا وعده اصلاحات مهمی را داد. در پی خلف وعده اداره تادیب و توانبخشی کالیفرنیا، زندانیان ۸ جولای اعتصاب غذای دیگری را آغاز کردند.» زندانیان ۱۰ ژوئن با انتشار بیانیه‌ای خواستار اعتصاب غذا و توقف کار از ۸ جولای (۱۷ تیر) شدند. آنها در بیانیه خود اعلام کردند: «اعتراض غیر خشونت بار و صلح آمیز ما به چندین دهه شکنجه نامحدود از طریق حبس طولانی مدت انفرادی ۸ جولای ۲۰۱۳ از سر گرفته خواهد شد. این اعتراض شامل اعتصاب غذا و اعتصاب کاری برای مدتی نامحدود تا زمانی که اداره تادیب و توانبخشی کالیفرنیا توافقنامه الزام آوری را مبنی بر رسیدگی به مطالبات ما امضا کند، می‌شود. مطالبه اصلی ما پایان حبس‌های طولانی مدت انفرادی (و همچنین اصلاحات اساسی دیگر) است.» سازمان‌های گوناگونی از جمله نهاد اسقف‌های کاتولیک کالیفرنیا استفاده گسترده از حبس انفرادی در زندان‌های این ایالت را محکوم کرده‌اند. اسقف ریچارد گارسیا در اظهارات اخیر خود از بران، فرماندار کالیفرنیا و جفری برد مسئول امور اصلاحی و تادیبی این ایالت خواست به استفاده بیش از حد از حبس انفرادی و موارد گوناگون نقض حقوق زندانیان در واحدهای امنیتی پایان دهند. این موارد نقض حقوق شامل محروم کردن زندانیان از مراقبت‌های درمانی و روانی، اجبار آنها به حمام با آب بسیار سرد که منجر شده بسیاری از زندانیان در دستگاه تنفسی فوقانی خود دچار عفونت شوند، محروم کردن زندانیان از پوشاک گرم و خشونت‌های گاه و بی گاه زندانبانان می‌شود. اسقف ریچاد گارسیا در کنفرانس اخیر اسقف‌های کاتولیک کالیفرنیا اظهار داشت «ما مخالف این گونه رفتارها هستیم زیرا این رویکرد تادیبی محسوب نمی‌شود. در انزوا گذاشتن انسان‌ها در واحدهای امنیتی هیچ هدف تادیبی و توانبخشی را دنبال نمی‌کند. بر اساس استانداردهای بین المللی حقوق بشر حبس انفرادی بیش از ۱۵ روز شکنجه محسوب می‌شود. جهان نظاره گر کالیفرنیا و امریکاست. وقتی که فردی در معرض اقدامات تنبیهی غیرانسانی قرار می‌گیرد، به هیچ یک از قربانیان جرایم کمکی نمی‌شود. اکنون زمان تغییر فرا رسیده است.» زندانیان ۵ خواسته اساسی دارند: ۱ - پایان تنبیه گروهی و تخلفات اجرایی - این شامل سیاست اداره زندان‌ها موسوم به «امنیت و نگرانی» است که بواسطه آن حبس انفرادی نامحدود در واحدهای امنیتی را توجیه می‌کنند. با ضعیف‌ترین دستاویزها ممکن است زندانیان به عضویت در گروه‌های اوباش زندان متهم شوند و سپس در حبس انفرادی قرار بگیرند. داشتن کتاب‌هایی از مالکوم اکس و جورج جکسون معروف به پلنگ سیاه و یا در اختیار داشتن نقاشی‌هایی از فرهنگ آزتک ممکن است باعث شود که افراد برای سال‌ها در واحدهای امنیتی قرار بگیرند. ۲ - حذف سیاست گزارشگیری از زندانیان و اصلاح ضوابط تعیین عضویت در گروه‌های اوباش - تصور اینکه یک زندانی در گروه‌های اوباش عضو است، یکی از دلایل اصلی حبس انفرادی وی محسوب می‌شود. «گزارشگیری» رویه‌ای است که طی آن به زندانی پیشنهاد می‌شود در ازای خوراک بهتر یا آزادی از واحد‌های امنیتی، از دیگر زندانیان بویژه در رابطه با عضویت در گروه‌های اوباش جاسوسی کند و در این باره اطلاعات دهد. این رویه امنیت زندانیان و خانواده‌های آنها را به خطر می‌اندازد زیرا این افراد «خبرچین» قلمداد می‌شوند. ۳ - پیروی از توصیه‌های کمیسیون امنیت و تخلف در امریکا ( مصوب ۲۰۰۶ ) در رابطه با پایان دادن به حبس انفرادی طولانی مدت ۴ - فراهم کردن خوراک کافی و مغذی - توقف رویه محروم کردن زندانیان از غذای کافی و فراهم کردن وعده‌های کامل غذایی شامل وعده‌های ویژه رژیمی ۵ - برنامه ریزی سازنده و ایجاد امتیازهایی برای زندانیانی که در واحدهای امنیتی حبس هستند؛ از جمله افزایش زمان ملاقات و اجازه یک بار تماس تلفنی در هفته. اداره تادیب و توانبخشی کالیفرنیا در اظهارات رسانه‌ای خود ماهیت جمعی اعتصاب غذای زندانیان را پذیرفته است با وجود این آن را کار گروه‌های اوباش زندان‌ها می‌داند و حاضر نیست مطالبات اعتصاب کنندگان را به رسمیت بشناسد. این اداره با لحنی خشن که از آینده‌ای نه چندان خوب خبر می‌دهد، هشدار داد، زندانیانی که در این اعتصاب شرکت می‌کنند یا حاضر به کار در زندان نیستند بر اساس قوانین ایالتی با اقدامات تنبیهی روبرو خواهند شد. اداره تادیب و توانبخشی کالیفرنیا همچنین هشدار داد که رهبران اعتصاب غذا، که بسیاری از آنها اکنون در حبس انفرادی هستند، ممکن است از جمع زندانیان خارج شده و در یک واحد تفکیکی جدا قرار بگیرند. به نظر می‌رسد این هشدارها تاثیر ناچیزی روی اعتصاب گسترده زندانیان که از زندان‌های کالیفرنیا تا زندان‌های ایالت واشنگتن را فرا گرفته، گذاشته است. اعتصاب کنندگان غذا با حمایت عمومی گسترده‌ای روبرو شده‌اند و یک ائتلاف همبستگی به نام «ائتلاف همبستگی با زندانیان اعتصاب کننده» در حمایت از آنها تشکیل شده است. این ائتلافی گسترده از خانواده‌های زندانیان، حقوقدانان، سازمان‌های محلی و عموم مردم است. ائتلاف همبستگی با زندانیان اعتصاب کننده در پی درخواست زندانیان مبنی بر افزایش آگاهی عمومی در مورد این اعتصاب و تشکیل یک گروه مبارز برای تحقق ۵ خواسته زندانیان تشکیل شد. این ائتلاف از بران، فرماندار کالیفرنیا و اداره تادیب و توانبخشی این ایالت می‌خواهد که فورا با اعتصاب کنندگان وارد مذاکراتی «عادلانه و مسئولیت پذیر» شود. ائتلاف همبستگی با زندانیان اعتصاب کننده همچنین خواستار رعایت حقوق انسانی و مدنی زندانیان شده و اینکه هیچ اقدامی تلافی جویانه‌ای علیه کسانی که دست به این اعتصاب زدند، صورت نگیرد. تظاهرات گسترده‌ای ۱۳ جولای در حمایت از زندانیان زندان ایالتی کورکوران برگزار شد. مقامات این زندان ۲۰۰۰ زندانی را در واحدهای امنیتی در حبس انفرادی قرار داده‌اند. این جدیدترین مورد از موج اعتراضاتی است که هدف آن اعمال فشار روی فرماندار کالیفرنیا و اداره تادیب و توانبخشی این ایالت است تا با نمایندگان زندانیان دیدار کنند. نمایندگان زندانیان ۱۰ جولای با انتشار بیانیه‌ای خواستار همبستگی مردم با زندانیان شدند: «ما همه را تشویق می‌کنیم که در هر جایی زندگی می‌کنند از این اعتصاب حمایت به عمل بیاورند و تقاضانامه‌ای را که طی آن از فرماندار کالیفرنیا خواسته می‌شود شکنجه را متوقف کند، امضا کنند. از همه ابزارهای ممکن برای گسترش این مبارزه استفاده کنند و در اقدامات غیر خشونت بار جهت اعمال فشار روی تصمیم گیران مشارکت کنند. اگر حمایت شما نبود، همه ما در سال ۲۰۱۱ جان خود را از دست می‌دادیم. از همه شما متشکریم. ما اطمینان داریم که پیروز خواهیم شد.»